Slušajte radio Delta i Prijatelji - narodna muzika pomoću:
Winamp, iTunes   Windows Media Player   Real Player   QuickTime

Trenutna pesma: Loading ...
Bit rate:
Trenutno Slusalaca: /
Status servera:


Strana 3 od 3 PrvaPrva 123
Prikaz rezultata 21 do 26 od 26

Tema: Misao trenutka - pise admin

  1. #21
    Sta su srpkoj vojci govorili nasi dusmani?

    1.Турски султан Сулејман:(1495-
    1566):„Не дај Боже да се Срби
    сложе“.


    2.Генерал Немачке војске
    Макензен:(1912-1915):„Срби су
    најбољи војници
    Балкана,опасан и ратоборан
    народ,храбри борци и поносни
    људи.“


    3.Немачки цар Вилхем II у I
    светском рату:„Дајте ми Српску
    војску и победићу овај рат!“


    4.Хитлер (1937):„Србе не
    волим,али их ценим и
    поштујем јер су храбар народ“.


    5.Садам Хусеин:„Дајте ми 1 000
    000 Срба и освојићу свет!“


    6.Борис Тадић 2006:„Шта ће нам
    војска?!“ - e to je kao bivsi predsednik Srbije, psiholoski slucaj.
    Koji to normalan predsednik za svoju drzavu kaze da joj ne treba vojska.


    Ljubav Ti i Ja!

  2. #22

    Beograd, 9. septembar 7515 (2007)

    Zagovornici teze o dolasku Slovena na Balkan u 6. i 7. stoleću posle Hrista nemaju ni jedan izvor o tome - osim Spisavizantijskog cara Konstantina Sedmog Porfirogenita. Međutim, mnogo je pouzdanih izvora da su Sloveni od biblijskih vremena u slivu srednjeg i donjeg toka Dunava. Spisi vizantijskog cara Porfirogenita, iz desetog stoleća, osnova su zaključaka u zvaničnoj istoriji da su naši preci na Balkanskom poluostrvu tek od Srednjeg veka. Dr Jovan I. Deretić osporava ovakve naučne sudove i za to navodi nekoliko najednostavnijih objašnjenja:

    1) Porfirogenitovi spisi su jedini srednjevekovni dokument u kojem se nagoveštava neki vid doseljavanja Slovena na Balkan (ne tvrdi se izričito). 2) Svi drugi istorijski izvori, hronike, letopisi, knjige i pisma Srednjeg veka označavaju stanovnike Balkana kao slovenska plemena, pod raznim imenima. 3) Najpoznatiji srednjevekovni istoričari i hroničari ostavili su zapise o Srbima (Slovenima) na Balkanu i u današnjoj Rumuniji. 4) Većina evropskih istoričara, poslednja tri stoleća, opredeljivala se za tvrdnju da su Sloveni starosedeoci Podunavlja i Balkana. 5) Logički je neprihvatljiva mogućnost da se toliki narod doseli na područje od Alpa i severne Italije do Carigrada, a da o tome ne ostanu brojna dokumenta. Pa takav potres na većem delu Evrope (kad se uzmu u obzir i predeli prapostojbine), morao bi da ostavi neizbrisiv trag u kolektivnoj svesti i starosedelaca i došljaka. 6) Nemoguće je pretpostaviti da su nepismeni došljaci (kako se tvrdi) mogli da starosedeoce nauče svom jeziku, umesto da prime jezik kulturnih i pismenih stanovnika Vizantije. 7) Nemoguće je verovati da su nepismeni Sloveni mogli da organizuju tako masovno i tako uspešno seljenje i to na najprivlačnije područje Vizantije – tada najmoćnije evropske sile.

    Ono što je za srpski narod važno, a o tome treba da brinu, pre drugih, državni istoričari i funkcioneri, jeste poznata istina da prošlost oblikuje ponašanje pojedinca, kolektiva i nacije. Kad imamo konfuznu (nerazjašnjenu) istoriju, onda ni savremena zbivanja neće biti bez nedoumica, nedorečenosti, nesistematičnosti... nažalost, sve nas ovo danas, kao narod, prati. Koplja su već ukrštena Ne bi se moglo reći da nije bilo polemike između zagovornika jedne i druge teze o davnom prisustvu Srba (Slovena) na Balkanu i Panoniji. Bilo je, ali sporadične. Nije se odlikovala naučnošću, ako se to može tako objasniti. Predstavnici zvanične istorije su s omalovažavanjem pisali o piscima nove stare istorije Srba (Slovena). Nazivali su ih neznalicama, zanesenjacima, mitomanima, novoromantičarima, itd. Retko kad su pokušavali da argumentima ospore neki od zaključaka dr Olge Luković-Pjanović, dr Jovana I. Deretića, Svetislava Bilbije, Trubačova, prof. Relje Novakovića, Miloša Crnjanskog i mnogih drugih. Varnice su sevale, svakako, ali sučeljavanja mišljenja, prema pravilima naučne metodologije, nije bilo. U jednom ovakvom prikazu, nije moguće ni nama da na naučno prihvatljiv način izložimo poglede jednih i drugih, ali će čitaocima biti zanimljivo da saznaju koji su događaji i koje istorijske ličnosti bile u centru pažnje sporova, sporadično objavljivanih na elektronskim medijima, časopisima i dnevnim listovima. Na neki način, koplja su, ipak, već ukrštena. Ozbiljnije se ubojnog koplja prihvatio jedan od žestokih pobornika srednjevekovnog slovenskog doseljavanja na Balkan i u Srednju Evropu. To je dr Radivoj Radić, profesor Beogradskog univerziteta i član Vizantološkog instituta Srpske akademije nauka i umetnosti, rođeni Livnjak. Da bi odbranio Porfirogenitov zapis o dolasku Slovena na Balkan u vreme vizantijskog cara Iraklija (610-641), napisao je knjigu Srbi pre Adama i posle njega, trudeći se da svaku rečenicu poškropi otrovom protiv istraživača koji trezveno upozoravaju da stotine istorijskih izvora upućuju na slovensko starosedelaštvo na Balkanu, a samo jedan (Porfirogenitov) na njihovo doseljevanje s današnjeg područja Poljske, Belorusije, Ukrajine i Rusije. Pored otrova, dr Radić se, neskriveno, ruga dr Olgi Luković-Pjanović, dr Jovanu I. Deretiću i drugima što se usuđuju protivrečiti zaključcima zvanične istorije. Bilo bi korisno da je dr Radić, kako smo naveli, svoju knjigu popunio naučnom polemikom s ovim autorima, umesto što je samo navodio njihove zaključke, a onda je, bez argumentacije, dopisivao da oni nisu u pravu. Biće zanimljivo da na jednom primeru vidimo postupak dr Radića. Uzećemo deo rasprave o nacionalnoj pripadnosti Svetog Jeronima iz četvrtog stoleća posle Hrista – prevodioca Svetog pisma s grčkog na latinski. Čitaoci Svedoka imaju razloga da s pažnjom prate ovu polemiku, jer je Sveti Jeronim (to nije sporno) rođen u rimskom naselju, na lokaciji na kojoj je danas Bosansko Grahovo. Uz to, podaci o njemu su više nego dragoceni, jer upućuju na suštinu nacionalnih i religioznih previranja u srpskim zemljama - od pojave hrišćanstva do danas. Kako znamo, bila su teška i, najčešće, posledica osvajačkih pohoda evropskih i azijskih sila. Ta previranja su razdrobila srpsko nacionalno biće po religioznim šavovima i razdrobljene delove suprostavila jedan drugom. To se, najočitije, prepoznaje na neveseloj sudbini Srba u Bosni i Hercegovini tokom dvadesetog stoleća – ispunjenog svetskim i građanskim ratovima.

    Da pogledamo polemiku o Svetom Jeronimu i Rimokatoličkoj crkvi. Dr Radić napada dr Deretića što Svetog Jeronima (330. ili 337 – 420) ubraja u Srbe (Slovene). Ovako zamera dr Deretiću: ''I Sveti Jeronim, učeni egzegeta 4. veka koji je preveo Bibliju s jevrejskog i grčkog na latinski, prema dr Deretiću, bio je Srbin. Zanimljivoj je da po ovom pitanju 'novoromantičari' ne nastupaju jedinstveno. Tako gospođa Luković-Pjanović odbacuje srpsko, odnosno slovensko poreklo Svetog Jeronima. S druge strane, to znači da je saglasno čudnovatim merilima 'novoromantičara' dr Deretićveći 'rodoljub' od gospođe Luković-Pjanović. Ne rekoh li većda je on glavna uzdanica ove male ali odabrane družine''. Korisnije bi bilo da je dr Radić izneo dokaze da Sveti Jeronim nije Srbin, nego što se, po ko zna koji put, narugao dr Deretiću i dr Olgi Luković-Pjanović. Ima pisaca koji su nagoveštavali srpsko poreklo Svetog Jeronima, mada nisu Srbi. Zanimljivo je da je profesor dr Đorđe Janković, arheolog, koji je istraživao grobnice od 4. do 6. stoleća posle Hrista u Dalmaciji, Bosanskoj Krajini, Hercegovini i Zapadnoj Srbiji, ustanovio da su slovenske (srpske).1 Samo podatak da su na području Knina i Bosanskog Grahova srpski grobovi s početka 4. stoleća, mogao je navesti na oprez dr Radića, kaže dr Deretić, da ne odbacuje svaki podatak u knjigama ''novoromantičara''. Ako je arheolog Janković našao u okolini Bosanskog Grahova srpske grobove s početka 4. stoleća, a na području ovog srpskog grada u Bosanskoj Krajini je rođen Sveti Jeronim 330. ili 337. godine, onda je istina o srpskoj pripadnosti ovog svetitelja potvrđena. Trebalo bi mnogo pouzdanih dokumenata da bi se to opovrglo. Naprimer, da je rođen u srpskom naselju, ali u porodici neke nacionalne manjine. Kao Rimljanin, nije rođen, jer postoje zapisi da je latinski naučio tek u školi. Dr Deretić se poziva i na naučnike iz nesrpske sredine, pa upućuje i na znamenitog hrvatskog arheologa Frana Bulića. Bulić je utvrdio da se rodno mesto Svetog Jeronima: Stridon nalazilo na području današnjeg Bosanskog Grahova – na Arežinom brijegu. Na tom mestu je bila i mala crkvica, srušili su je Turci u vreme Bosansko-hercegovačkog ustanka 1875-78. Tu su (1952) nađeni ostaci srednjevekovnog grada, ispod kojeg su bile osnove rimskog naselja. U okolini je, inače, više nalazišta s ostacima rimskih građevina, crkava i predmeta domaćinstva.2Hrvat Frane Bulić je zapisao da je Jeronimov otac bio imućan, pa je mogao plaćati učitelja, da bi Jeronim naučio latinski jezik.3Francuz Siprijan Rober je napisao o Svetom Jeronimu: ''Ima nešto slovensko u njemu'', a češki istoričar Franjo V. Sasinek je tvrdio da je Jeronimov maternji jezik bio slovenski.4Italijan Apendini je Jeronimov jezik zvao: ilirsko-slovenski, a Franjo Bulić je ovaj navod Apendinija preveo kao ''hrvatski jezik''.5Dr Deretić se pripremio da dr Radića upozori da u Srpskoj akademiji nauka i umetnosti može konsultovati akademika Miroslava Pantića, koji je sačuvao neke brojeve časopisa Dubrovnik u Dubrovniku, a u njima je objavljena polemika Srba katolika Dubrovnika s Vatikanom početkom dvadesetog stoleća – o Zavodu Svetog Jeronima. Na osnovu te polemike, može se zaključiti da je Sveti Jeronim bio Srbin, mada rođen u četvrtom stoleću – pre zvaničnog doseljavanja Srba (Slovena) na Balkan. Kad je Dubrovnik pisao o Svetom Jeronimu i vatikanskom zavodu s njegovim imenom, bilo je vreme zahuktale austrougarske kroatizacije Srba Dubrovnika i ostalih delova Dalmacije. U jeku svoje borbe protiv kroatizacije, Dubrovčani će pokrenuti i pitanje Zavoda Svetog Jeronima u Rimu.

    Zalosno da poznati istoricari uprkos vincanskom pismu, arheoloskim iskopima, srpskim kraljevima iz 4 veka, kalendaru koji broji 7515 godinu i postojanost slavena na balkanskom poluostrvu u kotinuitetu vise od sedam i po hiljada godina, brane teze koji zagovaraju navodno doseljavanje Srba na balkan u 6 veku.

    Istoricar koji maltene osporava sva druga istrazivanja a koji ne dokazuje njihovu neistinistost.

    Originalni delovi teksta preuzeti sa;
    vdocuments.mx


    Ljubav Ti i Ja!

  3. #23
    Sarajevski atentat - Istine i laži?

    Profesor Čubrilović o Sarajevskom atentatu, kao živi svedok i saučesnik.
    Prvi svetski rat desio bi se čak i da nije bilo tog atentata i to je nesporna istina.
    Profesor i akademik Čubrilović kaže da je jedina istina o Sarajevskom atentanu ona koju su na sudu izneli Gavrilo Princip, Grabez i Čabrinović.

    Apisove izjave koje je dao u svojim iskazima kad je već bio osuđen na smrt, ne smatra istinitim i ozbiljim pa je stoga verovatno da Apis nije imao ništa sa učesnicima sarajevskog atentata.
    - Priče o crnoj ruci uglavnom su plasirane od strane hrvatskih istoričara i političara iako za takve tvrdnje ne postoje nikakvi dokazi.
    Akademik Čubrilović je jedan od učesnika sarajevskog atentata koji je preživeo zatvor, prvi i drugi svetski rat.
    -
    Vaso ili Vasa Čubrilović (Austrougarska Gradiška, 14. januar 1897 — Beograd, 11. jun 1990), bio je srpski akademik, profesor Beogradskog univerziteta, ministar i istoričar. Kao gimnazijalac bio je učesnik u Sarajevskom atentatu.

    Dok je pohađao VI razred gimnazije, postao je član nacionalno-revolucionarne organizacije Mlada Bosna.


    Posle Prvog svetskog rata i raspada Austrougarske monarhije, novembra 1918. je oslobođen, a zatim je februara 1919. završio gimnaziju u Sarajevu.
    Posle toga se najpre upisao na Filozofski fakultet u Zagrebu, a zatim je prešao na Filozofski fakultet Univerziteta u Beogradu.

    Diplomirao je 1922. godine.

    Kao profesor gimnazije radio je u Sremskoj Mitrovici, Sarajevu i Beogradu. Profesorski ispit je položio 1927. godine.
    Doktorirao je istoriju 1929. godine na Beogradskom univerzitetu, na temu Bosanski ustanak od 1875—1878.

    U Aprilskom ratu 1941, kao član Saveta zemaljske odbrane pri Vrhovnoj komandi vojske Kraljevine Jugoslavije, se povlačio zajedno sa Komandom prema Sarajevu i Crnoj Gori.
    Uhapšen je 3. juna u Risnu u Crnoj Gori, zatim je prebačen u Beograd, najpre u zatvor u Gestapu, gde je ostao do kraja godine, da bi ga zatim odveli u Banjički logor, odakle je pušten decembra 1942. godine. Nakon toga je ostao u Beogradu. Penzionisan je početkom 1943.

    Prihvatio je liniju NKOJ-a i postao član KP Jugoslavije krajem 1945. godine. Po formiranju prve privremene vlade DFJ, kao ugledni naučnik, bio je ministar poljoprivrede od 9. aprila 1945. do 9. aprila 1946. godine, a zatim ministar šumarstva (1946—1950).

    Kao ministar poljoprivrede, bio je član Agrarnog saveta DFJ, čiji je predsednik bio Moše Pijade. Ova institucija je formirana prema Zakonu o agrearnoj reformi i kolonizaciji, sa ciljem sprovođenja agrearnih reformi i obavljanja poslova kolonizacije u Vojvodini.

    Po oslobođenju Beograda postao je član Komisije za obnovu Univerziteta i komesar za Filozofski fakultet. Nastavio je da radi na Katedri za nacionalnu istoriju Filozofskog fakulteta u Beogradu, gde je 1947. biran za redovnog profesora,a od 1957. je radio honorarno i na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu.
    Bio je redovni predavač na katedri Istorije Jugoslavije, zajedno sa njenim osnivačem Jovanom Marjanovićem.

    Postao je dekan Filozofskog fakulteta u Beogradu umesto akademika Veselina Čajkanovića, kome je Sud časti grada Beograda oduzeo tu funkciju,
    jer je tokom rata obavljao dužnost dekana Filozofskog fakulteta što se, u novouspostavljenim političkim uslovima, smatralo za kolaboraciju sa okupatorom.
    Posao dekana je obavljao od 12. januara 1960. do 1. jula 1966. Penzionisao se 1. septembra 1967. godine. Filozofski fakultet mu je posvetio „Spomenicu”, povodom odlaska u penziju i za 70 godina života.

    Nakon penzionisana je nastavio naučni, pedagoški i organizacioni rad na SANU.

    Delic iz veoma bogate biografije akademika i istoricara, ucesnika Sarajevskog atentata, svedoka srpskog stradanja u okupiranoj Bosni i Hercegovini, borca za slobodu.
    Vrlo je bitno ono sto Vasa Čubrilović svedoci o Sarajevskom atentatu posto je njegovo svedocenje autenticno i ne ostavlja puno prostora za nagadjanja i falsifikate, zato su price o crnoj ruci Aspisu i pomoci Srbije u pripremi i izvodjenju atentata samo na nivou rekla-kazala i plod zelje hrvatskih nacionalista da se okrivi svesrpski narod a posebno drzava Srbija koja je u to vreme za razliku od Hrvatske i BiH, bila slobodna drzava.

    Postoje i dokazi o navodnom prenosenju oruzja iz Srbije u Bosnu ali je oruzje verovatno bilo namenjeno obavastajnim sluzbama sto su cinile i ostale zemlje sveta.

    Advokat Rudolf Cistler koji je po službenoj dužnosti branio učesnike Sarajevskog atentata, iznosio je tvrdnju da sudski proces nije bio sproveden pravedno.
    Naime, iz dostupnih dokumenta videlo se da Bosna i Hercegovina nije bila u teritorijalnom savezu Austro-ugarske pa nije bilo moguće počiniti izdaju protiv Austro-ugarskog carstva. Suverenitet nad Bosnom naime imao je još uvek sultan.

    Čin veleizdaje za koji se sudilo Gavrilu Principu i ostalim učesnicama atentata, bio bi moguć da su potpisani dokumenti o prenosu suvereniteta sa sultana na Austro-ugarsku.
    -
    Izvori;
    Wikipedija,
    andricevinstitut.org,
    ostali članci sa neta.

    Kratak osvrt na Sarajevski atentat da se ne dozvoli širenje falsifikovane istorije i lažno optuživanje države Srbije u jednom vremenu. Srbi ne smemo dozvoliti da nas naši dželati optužuju za svoje zločine niti da svoje zločine opravdaju falsifikovanjem određenih istorijskih dešavanja.
    Srbi smo sami dužni da se istinom borimo za pravdu.


    Ljubav Ti i Ja!

  4. #24
    Čemu ti glava Srbine -I- deo?

    1d9e862c235121927d552c2901ad58d4.jpg

    Falsifikovanje srpske istorije


    Neshvatljivo je da deo srpskih istoričara i to vrlo uglednih u svetu priznatih, bez imalo stida pristaje na plasiranje falsifikovane istorije koja čak nema nikakve temelje koji mogu eksplicitno da se brane.
    Razumem dnevnopolitičku, potrebu istoričara, političara, istrazivača koji ili su komotni ili doista ubeđeni da
    je ,,sve što neko izvana nametne,, bolje od onog do čega smo došli sami, vrednije ili bliže istini.
    Ne razumem oholost i prepotentnost, samoljubivost mnogih istoričara koji čak nisu ni spremni raspravljati sa istraživačima, arheolozima i istoričarima sa kojima se ne slažu, sa onima ,,koji imaju svoja istraživanja saznanja i objašnjenja analize određenih istorijskih dešavanja,,.
    Osporavanje svih sa kojima se jedan deo istoričara koji se bave modernom i dogovorenom istorijom ne slažu, čini ogromnu štetu našoj istoriji.
    Ne počinje srpska istorija u 7 veku niti tobožnjim doseljavanjem Srba na balkan, naša istorija počinje upravo stvaranjem
    čoveka ,,Adama i Eve,,.
    Svi koji misle drugačije, spadaju u rang Darwina čija teorija o nastanku čoveka do danas nije eksplicitno dokazana i potvrđena.
    Pristati na teoriju jedne grupe istoričara da mi nismo potomci Adama i Eve je apsurd. Svi smo mi potomci prvostvorenih, možda postoje i oni po Darwinu naslednici Homo sapiensa, ja to sigurno nisam.
    -
    Zagovornici teze o dolasku Slovena na Balkan u 6. i 7. veku posle Hrista nemaju ni jedan izvor o tome - osim Spisa vizantijskog cara Konstantina Sedmog Porfirogenita. Međutim, mnogo je pouzdanih izvora da su Sloveni od biblijskih vremena u slivu srednjeg i donjeg toka Dunava. Spisi vizantijskog cara Porfirogenita, iz desetog veka, osnova su zaključaka u zvaničnoj istoriji da su naši preci na Balkanskom poluostrvu tek od Srednjeg veka. Dr Jovan I. Deretić osporava ovakve naučne sudove i za to navodi nekoliko najednostavnijih objašnjenja:

    1) Porfirogenitovi spisi su jedini srednjevekovni dokument u kojem se nagoveštava neki vid doseljavanja Slovena na Balkan (ne tvrdi se izričito).
    2) Svi drugi istorijski izvori, hronike, letopisi, knjige i pisma Srednjeg veka označavaju stanovnike Balkana kao slovenska plemena, pod raznim imenima.
    3) Najpoznatiji srednjevekovni istoričari i hroničari ostavili su zapise o Srbima (Slovenima) na Balkanu i u današnjoj Rumuniji.
    4) Većina evropskih istoričara, poslednja tri stoleća, opredeljivala se za tvrdnju da su Sloveni starosedeoci Podunavlja i Balkana.
    5) Logički je neprihvatljiva mogućnost da se toliki narod doseli na područje od Alpa i severne Italije do Carigrada, a da o tome ne ostanu brojna dokumenta. Pa takav potres na većem delu Evrope (kad se uzmu u obzir i predeli prapostojbine), morao bi da ostavi neizbrisiv trag u kolektivnoj svesti i starosedelaca i došljaka.
    6) Nemoguće je pretpostaviti da su nepismeni došljaci (kako se tvrdi) mogli da starosedeoce nauče svom jeziku, umesto da prime jezik kulturnih i pismenih stanovnika Vizantije.
    7) Nemoguće je verovati da su nepismeni Sloveni mogli da organizuju tako masovno i tako uspešno seljenje i to na najprivlačnije područje Vizantije – tada najmoćnije evropske sile.

    Nemci veći istinoljupci od mnogih srpskih istoričara!

    Stefan Prvovenčani Nemanjić je samo prvi krunisani vladar u dinastiji Nemanjića, a nikako prvi krunisani srpski kralj Srednjeg veka. Jer, Srbija je osnovana 490. godine s prestonicom u Skadru, a od tada - pa do 1171. godine, kad vlast preuzima Nemanja, Srbija je trajala oko 700 godina i imala je više od četrdeset krunisanih kraljeva.

    Prednemanjićka Srbija se prostirala od Crnog mora do iza Trsta, što svedoči u 18. stoleću i Andrija Kačić Miošić i tadašnji istoričar iz Venecije Sebastijan Dolči.

    Znači, insistiranje zvanične istorije - da su Srbi došli na Balkan i u Podunavlje iz Rusije tek u 7. veku Nove ere, te da su se opismenili i pokrstili tek u devetom veku, potpuni je falsifikat.

    Pre Stefana Nemanje, Srbjom su vladale tri dinastije: Svevladovići (od 490. do 641. godine), Svetimirovići (od 641. do 794. godine) i Oštrivojevići (od 724. do 1171. godine)..
    Zbog zanemarene istine o prošlosti Srba i ostalih Slovena, nije se došlo do imena svih srpskih kraljeva pre Nemanjića, ali do imena većine jeste, te se navode ta imena u sve tri prednemanjićke dinastije:

    Svevladovići: Oštroilo, Svevlad, Selimir, Vladan, Radimir Drugi i nepoznato ime sledećeg;
    Svetimirovići: Svetimir, Budimir Svetopelek, Svetolik, Vladislav, Tomislav, Sebislav, Vladimir, Kadomir, Tvrdislav.
    Oštrivojevići: Oštrivoj, Tolimir, Pribislav, Krepimir, Svetorad, Rodoslov, Časlav (nepoznata imena vladara od 865. Do 926 – no, pronađena su ovih godina dokumenta o kraljici Domoslavi, u zidanama jedne crkve u Dalmaciji – početak 10. veka, za koju su Hrvati napisali da je hrvatska kraljica.

    U njihovoj "povjesti" (istoriji) piše, da su tada vladali "hrvatski vladari": Tomislav, Trpimir Drugi i Krepimir Prvi, Palvimri Ratnik, Tjecimir, Prelimir, Silvestar, Tugimir, Hvalimir, Dragimir, Vladimir Drugi, Dobrosav Vojislav Prvi, Mihailo, Bodin, Dobrosav Drugi, Vladimir Treći, Đuro i Grubiša.

    Neverovatno je da zvanična istorija ne spominje ovoliki broj vladara Srbije u Srednjem veku. A koliko su oni važni (to se podrazumeva), videćemo iz vremena srpskog kralja Krepimira Oštrivojevića, vladao od 815. do 840. godine.
    -
    Početkom 9. veka, Srbiju su vojno napale: Franačka, Bugarska i Istočno rimsko carstvo (Vizantija) - isto kao i NATO 1999. godine! Tad su Bugari okupirali istočnu Srbiju, a iz nje je pobegao plemić s delom vojske i naroda i stigavši do Srema, kojeg su okupirali Franci, zajedno sa Slavonijom i severnoistočnom obalom Jadrana. Borna se predao Francima. Franci su mu ustupili severoistočni deo jadranskog zaleđa, koje su okupirali, te je tim područjem Borna administrativno upravljao i sprovodio politiku franačkih okupatora.

    Ove činjenice danas priznaju i nemački istoričari.

    - Odbacuju nametnute laži o Srbima i ostalim Slovenima, koje su u društvene nauke uneli zvaničnici germansko-nordijske istorijske škole u 19. veku. Danas, nemački naučnici osporavaju svedočanstvo Konstantina Sedmog Porfirogenita, jer nema osnova verovati u njegov sadržaj i njegov navod o doseljavanju Slovena na Balkan u 7. veku.

    Nemci tvrde da je Porfirogenit jedini izvor tvrdnje o doseljavanju Srba i Hrvata na Balkansko poluostrvo u VII veku. Porfirogenita su se slepo držali i Vatikan i predstavnici germansko-nordijske istorijske škole.

    Nemački naučnici danas ovako opisuju kneza Bornu, koji je u zvaničnim društvenim naukama upisan kao hrvatski knez, mada je rođen u Kučevu, u Istočnoj Srbiji, gde je bio oblasni vladar zemlje oko Kučeva i oko reke Timoka.

    Evo najnovijih nemačkih istraživanja o Borni:

    - Najstariju vest o Borni nalazimo kod Ajnharda, poznatog letopisca na franačkom dvoru. Godine 818, beležeći kako su dva slovenska poslanstva stupila pred cara Ludovika - žaleći se na Bugare, on u nastavku iznosi da su to bili "legati Abodritorum ac Bornć, ducis Guduscanorum et Timocianorum, qui nuper a Bulgarorum societate desciverant et ad nostros fines se contulerant" (poslanici Braničevaca i Borne, kneza Guduščana i Timočana, koji su nedavno iz zajednice s Bugarima otpali i u naše krajeve prešli). Borna, Timočanin, bio je zajednički knez Guduščanaca i Timočana. Guduščanci su srpsko pleme tada nastanjeno u dolini Peka. Ime su dobili po antičkom gradu Guduskumu, današnje Kučevo, čiji se slabo istraženi ostaci nalaze nedaleko od današnje varošice Kučeva, na suprotnoj strani Peka, pri ušću rečice Kučajne. Temelji građevina ovog grada, zidani od opeke i kamena, protežu se duž Peka dužinom od 4 kilometra. Dakle, pleme Guduščanaca geografski se nalazilo između Braničevaca i Timočana. Borna je sklopio savez sa franačkom državom i sa svojom vojskom poslat da uguši ustanak Ljudevita Posavskog, u Slavoniji.

    Sposobni knez Borna ubrzo postaje gospodar u primorskoj Hrvatskoj. Godine 818, pre izbijanja ustanka, on je kod Ajnharda zapisan samo kao knez Guduščana i Timočana (dux Guduscanorum et Timocianorum). Već iduće godine, kad je vodio na Kupi veliku bitku s Ljudevitom, bio je već "dux Dalmatić". U trećoj godini ustanka (821), Borna postaje "dux Dalmatić atque Liburnić", dakle knez cele dalmatinsko-hrvatske oblasti.

    Iz gradacije ovih titula, može se izvući zaključak: da su Franci Borni, kao nagradu i pomoć, davali sve veću vlast, na sve većoj teritoriji, dok mu najzad nisu dali i kneževski položaj.

    Treba znati, da se Srbija pribrala u vreme Krepimirove vlasti i povela je oslobodilački rat, da bi oslobodila okupirane teritorije. Pobedila je Franke u Sremu, kod Slavonskog broda i u trećoj bici, takođe, 829. godine u Istri, te je polovina Istre i severoistočna obala Jadranskog mora vraćena u Srbiju, što je srpski kralj Krepimir proslavio u glavnom gradu Srbije - Skadru.

    -
    Iz gore navednog, logično je da savremeni istoričari koji pišu dogovorenu istoriju srpkog naroda, svoja istraživanja svode isključivo na falsifikate i falsifikovane spise Porfirogenita.
    Ne podnoseći ni jedan dokaz o doseljavanju Srba i slovena na balkansko polustrvo, ne objašnjavajući gde smo živeli, kako i čime smo se bavili do 7. veka, oni bez imalo blama brane dogovorenu falsifikovanu i modernu istoriju srpskog naroda.

    Žalosno da poznati istoričari uprkos vinčanskom pismu, arheološkim iskopima, srpskim kraljevima iz 4 veka, kalendaru koji broji 7528 godinu i postojanost slavena na balkanskom poluostrvu u kotinuitetu više od sedam i po hiljada godina, brane teze koje zagovaraju navodno doseljavanje Srba na balkan u 7 veku.

    Grobni kamen cara Dusana silnog;
    hqdefault.jpg

    Istorija sebi ne može dozvoliti luksuz fleksibilnosti, nije to umetnička slika pa ti se jedan delić ne sviđa ajde da izmenimo, popravimo, prefarbamo.
    Istorija je pisani dokument koji bi u suštini trebao da bude odraz odnosno beleška (svedok) stvarnog događaja, jednog vremena, naroda, države, kontinenta.
    Ne može istorija da se prekraja i prilagođava željama jačih i većih na štetu nejačih i manjih.
    Ni jedan ozbiljan istoričar ne bi smeo pristajati da trguje prošlošću svog naroda, svoje države.
    Ako dozvolimo da nam decu uče da smo nomadi, onda nas ne sme iznenaditi ako u skoroj budućnosti završimo
    poput autohtonog američkog naroda, američkih Indijanaca.

    Koristeni izvori;
    vdocuments.mx
    srbijadanas.com i ostali net sajtovi


    Ljubav Ti i Ja!

  5. #25
    Čemu ti glava Srbine -II- deo?

    Islamizacija Balkana

    Turci-masakriranje hriscana.jpg
    Salih Selimović je istoričar, publicista i profesor iz Sjenice u Srbiji. Rođen je 1944. u Tešnju u BiH. Poznat je po istraživanjima islamizacije južnoslovenskih prostora, s posebnim naglaskom na demografske i migracione procese u Raškoj oblasti. Dobitnik je Vukove nagrade za 2013. i Kočićeve nagrade za istu godinu.

    Salih Selimović kaže da su muslimani Srbi, islamske vere koji govore srpskim jezikom.

    Znači, Srbi islamske veroispovesti. Ako bi to zvanično bilo prihvaćeno, bio bi uvećan srpski nacionalni korpus, što nije odgovaralo prvo ranijim okupatorima, zatim komunistima, a danas političarima i intelektualcima koji insistiraju na tome da su muslimani u Srbiji poseban narod.

    Mnogi poznati muslimani smatrali su sebe Srbima!

    - To su Derviš-beg Ljubović, Omer-beg Sulejmanpašić Despotović, Mehmed Kurt, Salih Karabegović, Salih Kazazović, Ali-Riza Dautović, Avdo Karabegović Hasanbegov, Avdo Karabegović Zvornički, Osman Đikić i njegova sestra Hatidža, Smail-aga Ćemalović, Ibrahim Hadžiomerović, Ali Fehim Džabić, Asim Šeremet, Muhamed Mehmedbašić, Mustafa Golubić, Hasan Rebac, Šukrija Kurtović, Uzeiraga Hadžihasanović, Hamid Kukić, Mustafa Mulalić, Rešad Kurtagić, Derviš Šećerkadić, Mujo Pašić, Hasan Brkić, Osman Karabegović, Džemal i Šukrija Bijedić, Šefket Maglajlić, Midhat Muratbegović, Skender Kulenović, Omer, Avdo i Hamza Humo, Ćamil Sijarić, Derviš Sušić, Meša Selimović, Alija Konjhodžić, Ismet Pupovac, Emir Kusturica, Dževad Galijašević, Amir Čamdžić, Mehmedalija Nuhić i mnogi drugi.

    Uz to što su primili muslimansku veru, zadržali su srpski jezik i srpsko prezime.

    Osim jezika i pisma, naši muslimani sačuvali su i mnoge hrišćanske i prethrišćanske tradicije sve do današnjih dana. Nikada muslimani iz svoje svesti nisu izbacili Božić, Savindan, Vaskrs, Mladence, Đurđevdan, Ilindan, Mitrovdan.

    Salih Selimovć jos kaže; ,,Uvek su muslimani u Staroj Raškoj znali da su srpskog porekla i da su pre islamizacije bili pravoslavci. Izuzetak su samo albanski Malisori, koji su došli u jugoistočni deo Raške tokom 18. veka. Zato su čuvali i štitili manastir Mileševa kao svoju svetinju. Klanjali su se moštima Svetog Save i verovali u njihovu čudotvornost,,.

    U Bosni i Hercegovini muslimani se pojavljuju u 15. veku dolaskom otomana.
    Nije tačno to što pojedini muslimanski istoričari pokušavaju da nametnu kao istinu, da su muslimani starosedeoci u Bosni.
    Pre dolaska otomana i okupacije Bosne u Bosni su ziveli Srbi manji broj hrvata tri religije; bogumili, pravoslavci i katolici.

    Mnogo je falsifikovanja od strane muslimanskih zvaničnika danas a to više ne sme da se toleriše. Sve do ustavnih
    promena 1974 g. muslimani su bili manjina.

    Intervju dat listu Pecat

    Salih Selimović - Muslimani nikad nisu postali Turci!

    Muslimani nikada nisu postali Turci jer su sačuvali svoj maternji jezik, staru tradiciju i uvek su znali svoje poreklo, kaže istoričar i profesor Salih Selimović za nedeljnik Pečat, pojašnjavajući uzroke istorijskog razdora Srba muslimanske veroispovesti i Srba pravoslavaca.

    Istoričar i profesor Salih Selimović vrstan je poznavalac tema vezanih za srpsko-muslimanske odnose i probleme koji su se „provlačili“ kroz našu, ne mnogo srećnu, balkansku prošlost. Autor je vrednih knjiga, na desetine studija, naučnih radova o poreklu i istoriji Srba muslimanske veroispovesti.

    Objašnjavajući pitanje porekla današnjih muslimana u Srbiji, BiH, Crnoj Gori, Makedoniji, KiM, pitanje njihovih korena, ukazujući i na suštinu i prirodu viševekovne nesloge Srba i muslimana, jednog istog naroda različitih vera, na početku razgovora, on kaže:

    „Današnji muslimani, koji su sa prostora bivše SFRJ, u većini slovenskog su porekla. To je u nauci nesporno, mada ima i onih koji bi ‚hteli‘, reč je o bosanskom i delu raških muslimana, da su bogumilskog porekla. Ne znaju ili neće da znaju da su bogumili samo jedna hrišćanska jeres, može se slobodno reći u pravoslavlju, a nikako neki poseban bogumilski narod. Ako je veliki deo bosanskih bogumila došao iz Raške, pa oni su mogli da budu samo Srbi. Bogumilstvom želi da se dokaže neka stara posebnost, ‚individualitet‘ iz kojeg se vremenom navodno konstituisala bošnjačka nacija. Pokušava da se dokaže da postoji neki istorijski ‚kontinuitet‘. Ako su srpska plemena bila dominantna u Raškoj, Zeti, Bosni, Travuniji, Zahumlju, Neretvi, Usori, Soli i stvorila srpske srednjovekovne države, što je u istorijskoj nauci nesporno, pa kojeg bi to onda mogli biti porekla domaći muslimani po dolasku Turaka Osmanlija, od kojih će primati islam?, kazuje profesor Selimović.

    On dodaje da su islam prvo prihvatile vlastelinske pravoslavne porodice, kao i trgovci, zanatlije i stočari vlasi u brdsko-planinskim predelima gde je delovanje Srpske pravoslavne crkve bilo slabije.

    „Znatan broj hrišćana je islamiziran i kroz danak u krvi (devširma). Neki roditelji su urezivali krst na čelo dečaka ili im lomili i sekli prste na desnoj ruci kako bi ih spasili da ne budu odvedeni u Istambul i postali „Turci“ janičari. Vuk Karadžić je konstatovao povlašćeni položaj onih koji su prešli u islam sledećom rečenicom: „Ako se ko od raje poturči, odmah ima sva prava kao i ostali Turci; ne samo što ga neće prekoriti pređašnjom verom nego će ga još svako radije pomoći nego rođenog Turčina.“

    U ruralnim sredinama islamizacija je do kraja 15. i polovine 16. veka bila skoro nepoznata izuzev zapadno od Pljevalja u predelu Bukovica. U retkim slučajevima, u nekim palankama i kasabama, islamizacija je poprimila masovniji karakter i taj talas je potrajao do oko 1540. I pored prihvatanja vere osvajača nikada domaći muslimani nisu zaboravili maternji jezik, a u otmenijim krugovima se uvek pisalo ćirilicom koju su često nazivali bosančica, begovsko pismo ili Stara Srbija, kako su je oni sami nazivali. Ćirilica i srpski jezik su bili u upotrebi i na turskom dvoru, a Dubrovnik je u prepisci sa turskim dostojanstvenicima, koji su bili poreklom „naše gore list“, koristili ćirilicu i srpski jezik još od 1420 godine!, tvrdi profesor Selihović i dodaje i da je Sultan Mehmed Fatih govorio i grčki i slovenski, zapravo srpski.

    I kasnije, kada je došlo do radikalnije islamizacije, ipak su bile sačuvane i mnoge hrišćanske i uopšte autohtone narodne tradicije i praznici kao što su Božić, Savindan, Đurđevdan, Vidovdan, Mladenci, kaže ovaj istoričar iz Sjenice.

    „U narodnom kalendaru kod muslimana, pogotovo u ruralnim sredinama, sve do današnjih dana se koristi odrednica od Božića ili do Božića, za Vidovdan, po Đurđevdanu ili na Prokoplje (sv. Prokopije) neće da rade“, dodaje Selimović.

    On dodaje i da naši muslimani nisu činom prihvatanja islama postajali Turci. Oni su i dalje, bez obzira na to kojem društvenom sloju pripadali i na kojim položajima se nalazili, čuvali maternji jezik, pismo i mnoge narodne običaje iz vremena kada su bili hrišćani, najčešće pravoslavci.

    “ Od etničkih Turaka su se uvek razlikovali. Ni Osmanlije u njih nisu imali poverenja, pa su na vezirski položaj ili nekog glavnog paše skoro uvek u Bosanskom pašaluku postavljali Turke koji su bili poreklom Anadolci, Albanci, Grci, Bugari, Kurdi, Mađari, a naše su slali u udaljene provincije prostrane Imperije. Turci su potcenjivali i ismejavali muslimane nazivajući ih Bošnjacima, što u doslovnom prevodu znači praznoglav, glup, tvrdoglav. Dakle, muslimani nisu tretirani kao pravi Turci, a ni oni sami u duši se nisu tako osećali. Posle prestanka osmanlijske vladavine oni su se našli „ni na nebu, ni na zemlji“. Osećali su nesigurnost i povlačili su se u sebe. Mnogi nisu mogli da shvate i prihvate istorijsku realnost. Velika masa je bila i potpuno anacionalna.

    Ipak, izvestan broj muslimanskih intelektualaca, trgovaca i plemstva (age i begovi) znali su za svoje hrišćansko srpsko poreklo i pokrenuli su pitanje nacionalnog osvešćivanja muslimana i vraćanja svojim predačkim korenima! Sa druge strane, bilo je nerazumevanja od jednog dela srpske intelektualne i političke elite za taj proces! To je kod mnogih muslimana izazvalo revolt, pa su iz našeg poslovičnog inata hteli biti svako, samo ne Srbi. Takve okolnosti našim neprijateljima su i te kako odgovarale i u tom pravcu su oni sprovodili beskrupuloznu i veoma efikasnu propagandu, naglašava ovaj istoričar iz Sjenice i dodaje:

    „Srpski nacionalni korpus izgubio je ogroman broj muslimana čiji su koreni srpski! Slično se događalo i sa Srbima katolicima. Da završim onom čuvenom, još neprevaziđenom konstatacijom umnog Meše Selimovića: „Otrgnuti smo, a nismo prihvaćeni. Kao rukavac što ga je bujica odvojila od majke rijeke, i nema više ni toka, ni ušća, suviše malen da bude jezero, suviše velik da ga zemlja upije“, kaže on i naglašava:

    “ Muslimani, koji se od 1993. izjašnjavaju kao Bošnjaci, u Staroj Raškoj i u BiH, nisu nikada mogli biti Turci, Iranci, Saudijci. Ogroman je broj muslimana koji imaju srpska, odnosno slovenska prezimena. Bošnjaštvo iz perioda osmanske i austrougarske vladavine je promovisao osvajač i okupator iz svojih interesa. Ovo sada je treći put da se naši muslimani opredeljuju da su Bošnjaci. Ne osporavam pravo da se svaki čovek, pa tako i musliman, nacionalno izjasni ili ne izjasni, kako hoće, pa i kao Bošnjak. Druga je stvar sintetičko stvaranje nacionalnog kolektiviteta. Tu se moraju poštovati naučno utemeljene odrednice“, kaže Selihović u svom intervjuu za list Pečat.

    Za kraj svog intervjua profesor Selihović je dodao da muslimanima ne mogu da budu bliži ni Turci, ni Arapi, niti bilo koji drugi narod od braće i sugrađana Srba.

    „Nikada ne bi trebalo da zaboravimo `Da je brat mio koje vere bio` i da `Ko neće brata za brata, hoće tuđina za gospodara`“, zaključuje profesor Selihović na kraju svog razgovora za list Pečat.

    Koristeni izvori sa:
    pecat.co/facebook.com


    Ljubav Ti i Ja!

  6. #26
    Čemu ti glava Srbine? (III deo)

    U prva dva članka, izneseni su delići iz istorije i islamizacije balkanskog prostora i srpskog naroda.
    images.jpg

    Budući da muslimanski istoričari bez imalo blama sve češće iznose tvrdnje da su muslimani ,,starosedeoci,, odnosno potomci bogumila i da su vrlo mlake reakcije srpskih istoričara, intelektualaca i zvaničnih vlasti, bitno je da svakodnevno osporavamo naj gnusniji način falsifikovanja istorije na našim prostorima.

    Bogumili su bili Srbi, jedna manja grupa koja je pripadala hrišćanima ali nije prihvatala katoličku i pravoslavnu doktrinu i zato su sebe nazvali ,,bogumilima,, dok su ih druge dve hrišćanske crkve smatrale sektom.
    Znači, čak ni u slučaju da su bogumili prešli u islam ne daje muslimanima argumente da se predstavljaju kao starosedeoci u BiH.
    U prvom članku iznosim delić iz bogate srpske istorije da bi lakse razumeli drugi članak, islamizacija balkana.

    Pojavljuju se sve češće tvrdnje modernih istoričara koji tvrde da su Srbi u islam prelazili na dobrovoljnoj bazi i to masovno iako ne postoji ni jedan dokaz da je to istina.
    Pojedinci se pozivaju na turske arhive, (turci odnosno otomani, bili su osvajači i nije logično da će u arhivima čuvati onaj deo iz tog vremena koji bi ih teretio za zločinačku i genocidnu politiku nad porobljenim narodima), tako da je samo delimično moguće na osnovu njihovih arhiva dokučiti delić istine iz otomanske vladavine na balkanu.

    Rat između Austro-ugara i otomana prekidao odnosno pomerao te granice, ustanci okupiranih naroda zbog otomanskih zuluma takođe su činili da otomanska vlast nije u kontinuitetu vladala balkanskim narodima pet vekova.
    To su neistine koje opet plasiraju savremenici, istoričari dogovorene istorije.

    Nisu samo Srbi islamizirani već u svim narodima koji su pali pod otomasku vlast, otimana su muska deca koja su odvođena u Carigrad da se vaspitavaju u islamu za janičare, paše, age.

    Turci su na srpskim teritorijama za svoje vlastodršce dovodili age i paše odnosno, poturčene grke, albance, bugare, doseljavali jevreje, dok su poturčene Srbe postavljali u drugim zemljama za age i paše.
    Naj masovniji deo otomanske vojske, aga i paša činile su poturice, islamizirani pripadnici okupiranih naroda.

    Da otomani nisu islamizirali porobljene narode, nikad nebi imali toliku vojsku i nebi vladali toliko dugo, njih nije bilo puno, oni su u početku bili mali narod. Jačina otomanskog carstva ležala je u islamizaciji porobljenih naroda, stvaranju vojske (janičara) od muške dece porobljenih naroda, postavljanjem za vlastodršce u porobljenim narodima age i paše (poturice), koji su odlično poznavali jezik naroda kojima su vladali, navike, karakter.

    Nije istina da su u otomanskom carstvu religije imale zaštitu sultana, aga i paša, jer su islam i muslimani smatrani uzvišenom religijom i nacijom dok su svi drugi narodi bili nizeg reda (raja, čauši, robovi), niti su postojala jednaka prava i jednake mogućnosti za muslimane i ostle narode i vere.
    Zato se ne moze govoriti o dobrovoljnom prelasku u islam uzimajući u obzir zulme otomana, danak u krvi, naplatu harača.
    -
    Danas se Srbima nameće postulat ,,zločinačkog i genocidnog naroda,, optužuju nas upravo oni koji su počinili naj monstruoznije zločine naj masovniji genocid, koji su skoro istrebili pojedine narode i nacije.
    -
    Pamtiti i opominjati, moramo svi, da nam se ne ponove Jasenovac, Jastrebarsko, Stara Gradiška, Sisak, Jadovo, Srebrenica, Sarajevo.
    -
    U Srebrenici 1995 nije bilo jednog srbina čak ni jednog živog praseta koje bi svedočilo da su tu živeli Srbi. Alijini mudžahedini su pocinili genocid nad srpskim narodom kao sto su hrvati počinili genocid nad srpskim narodom u današnjoj Hrvatskoj u tri navrata ali, optužili su nas da smo mi genocidna nacija.

    - Da zlo bude veće imaju istomišljenike unutar samog srpskog korpusa, ,,oni isti čiji su preci bežeci od ustaškog i muslimanskog noža završili u Srbiji,, danas pljuju po srpskoj naciji i pokušavaju raznim smicalicama naterati srpsku naciju da prihvati da je počinila genocid.
    Koliko mora čovek biti nečovek, koja crna duša u njemu obitava, koliko je i od čega pomračen um takvim čovekolikim bićima koji sopstveni narod optužuju za zločine koje su nad tim istim narodom počinili oni koji danas u ruci drže panj i sekiru, koji tuže-sude i izvršavaju presudu.
    Dok god se bude falsifikovala istorija, sakrivala istina, prihvatala odgovornost drugih, ponavljaće nam se Oluje, Srebrenica, Jasenovac i žuta kuća.

    Čemu ti glava Srbine, čemu?
    - Ako će drugi da nam pišu istoriju, udžbenike za našu decu, da nam nameću krivicu, ako će naši istoričari i naučnici, istraživači samo prepisivati od drugih, čemu nam glava onda.
    Svako od nas je dužan da svojim potomcima ostavi zdrave temelje na kojima će oni dograđivati i razvijati državu i naciju, da im ostavimo tapiju svedočanstva o nama, našim precima i precima naših predaka, da ostavimo istinu na kojoj će počivati i njihova borba za očuvanje. Istina je naj jače oružje, istinom se pobeđuju sva zla i zato; ,,Čemu ti glava Srbine, ako ćeš prihvatati laž i falsifikate, ako će drugi da ti određuju puteve da ti nameću greh koji oni počiniše?,,

    ,,Kako ćeš se opravdati Srbine brate, kad grobovi progovore, čime ćeš pred svoje slavne predke?,,


    Ljubav Ti i Ja!

Slične Teme

  1. Misao dana
    By kosovka2 in forum Kultura
    Odgovori: 78
    Zadnji Post: 27.06.2018, 19:43

Pravila Postanja

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •