#OSTANI KOD KUCE, CUVAJ SEBE I NAJMILIJE

Slušajte radio Delta i Prijatelji - narodna muzika pomoću:
Winamp, iTunes   Windows Media Player   Real Player   QuickTime

Trenutna pesma: Loading ...
Bit rate:
Trenutno Slusalaca: /
Status servera:


Strana 6 od 7 PrvaPrva ... 4567 ZadnjaZadnja
Prikaz rezultata 51 do 60 od 61

Tema: Skrivena istorija srba

  1. #51

    Nestajanje Srba u Dalmatinskom zaleđu


    Istraživanje u sklopu projekta „Raspored naseljenosti i kretanje srpskog stanovništva u Hrvatskoj (1880 – 2011)” pokazalo je da su sve do 1991. godine dvije najbrojnije etničke skupine - Hrvati i Srbi - na prostoru Dalmatinskog zaleđa živjele u zadovoljavajućem suživotu. Prema popisu iz 2011. godine, ukupno stanovništvo smanjilo se za 78.401 stanovnika, od čega je srpskog stanovništva 60.218 ili 82,10% manje u odnosu na 1991.

    Demografski trendovi kretanja ukupnog stanovništva Hrvatske, posebno srpskog stanovništva, poražavajući su kada se analiziraju na nivou regija koje su tradicionalno u značajnom broju naseljavali Srbi – pokazalo je istraživanje u sklopu projekta „Raspored naseljenosti i kretanje srpskog stanovništva u Hrvatskoj (1880 – 2011)”.

    Regije koje su uzete u razmatranje u sklopu istraživanja su geografsko-historijske cjeline koje obuhvaćaju općine prema teritorijalnoj podjeli koja je vrijedila na dan popisa stanovništva 31. 3. 1991. godine. Tada je u Hrvatskoj bilo 6.694 naselja i 102 općine. Dakle, za demografsku analizu kretanja stanovništva pojedine regije uzete su općine s naseljima koje su tradicionalno pripadale pojedinoj regiji. Također, kretanje ukupnog stanovništva, kretanje Hrvata i Srba pojedine regije analizirano je kroz sljedeće popisne godine: 1880, 1890, 1900, 1910, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001. i 2011. godinu. Za 1921. i 1931. godinu nema dostupnih podataka na razini naselja. Premda su posredni podaci o vjeri i jeziku dostupni na razini općine ili kotara, oni nisu obrađeni i kao takvi nisu mogli biti korišteni u ovu svrhu. Međutim, ova činjenica suštinski ne remeti postavljene ciljeve istraživanja.

    U okviru analize, kada je u pitanju Dalmatinsko zaleđe, uvrštene su sljedeće općine i njima pripadajuća naselja prema teritorijalnoj podjeli iz 1991. godine koje tradicionalno pripadaju ovoj regiji: Benkovac, Obrovac, Knin, Drniš, Sinj i Imotski.

    Tabela1-1200x569.jpg

    Kretanje ukupnog stanovništva, Hrvata i Srba u dalmatinskom zaleđu (1880 – 2011)

    Iz podataka u navedenoj tablici vidljivo je da se ukupno stanovništvo reproduktivno sporo razvijalo, jer se tokom 111 godina, tj. do 1991. godine tek uvećalo za nešto više od 50%, što je ipak razmjerno brže, odnosno manje sporo, nego u prethodne tri analizirane regije. Svi prikazani pokazatelji do 1991. godine, kako za ukupno tako i za hrvatsko i srpsko stanovništvo, prilično su ujednačeni, izuzev pokazatelja verižnih indeksa za period poslije 1971. godine.
    Relativna zastupljenost dva naroda – hrvatskog i srpskog – u ukupnom stanovništvu relativno je stabilna tokom cijelog perioda sve do 1991. godine. Tako se učešće hrvatskog etnikuma kreće od 61% do 64%, a srpskog od 31% do 35%. Fluktuacije nastaju poslije 1971. godine, kada broj stanovnika obje etničke skupine počinje blago opadati, što treba pripisati društveno-ekonomskim i političkim previranjima koji su se dogodili u tom periodu, na što ukazuju pokazatelji verižnog indeksa cenzusa 1961/1971, te 1971/1981. i 1981/1991. godine.

    Može li se iz ovih dugoročnih podataka (111 godina) zaključivati o zadovoljavajućem suživotu dviju najbrojnijih etničkih skupina – Hrvata i Srba – koje su podjednako i ravnopravno dijelile i snosile «i dobro i zlo» života na ovim prostorima?

    Ipak, provjerit ćemo ovakvo zaključivanje na pokazateljima provedenih popisa za vrijeme najdužeg perioda zajedničkog života u socijalističkoj Jugoslaviji, dakle za jedan srednjoročni period (43 godine) bliže prošlosti.


    Tabela2.jpg
    Kretanje ukupnog stanovništva, Hrvata i Srba u dalmatinskom zaleđu (1948 – 1991)


    Ako smo prethodno govorili o veoma usporenom reproduktivnom razvoju stanovništva, ovdje, na temelju pokazatelja u navedenoj tablici, možemo govoriti o stagnantnom razvoju, što je rezultat, prije svega, teških posljedica koje je demografski korpus pretrpio tokom Drugog svjetskog rata, pa se u poraću sporo oporavlja jer ima deficijentne porodične strukture, ali i zbog nekih drugih faktora, kao što su teški uvjeti života i kronično siromaštvo, emigracijska kretanja, procesi deagrarizacije, školovanje mladih, prije svega velikog broja djece palih boraca NOR-a i žrtava fašističkog terora u Drugom svjetskom ratu, za nepoljoprivredna zanimanja, bračna pokretljivost, kolonizacija, i dr. Do stanovitog pada broja stanovništva dolazi 70-ih i 80-ih godina, na što smo naprijed već ukazali.

    Tabela3-1200x229.jpg
    Udio Hrvata, Srba i «ostalih» u dalmatinskom zaleđu (1880 – 2011)

    Dakle, skolarizacijom i emigracijskim kretanjima, uključujući i bračnu pokretljivost, stanovništvo ovog područja stagnira i opada. Jedini njegov trend povećanja osjeća se kolonizacijom Hrvata iz Bosne, koji su dovedeni u isti položaj raspadanja porodice, poput Srba. S druge strane, prisutan je trend nemogućnosti mlađih naraštaja pripadnika hrvatske narodnosne pripadnosti da se zaposle, obrazuju i riješe svoje osnovne socijalne i društvene probleme. Ipak hrvatski demografski korpus ima neku konstantu u kojoj nema šokantnih penetracija koje bi ga devastirale do kraja, kao što je to slučaj sa srpskim korpusom.

    No, ukupno gledano, ostaje ocjena o «zadovoljavajućem suživotu dviju najbrojnijih etničkih skupina – Hrvata i Srba – na ovim prostorima», sve do 1991. godine.

    Kakva su poslije 1991. godine bila kretanja stanovništva, pokazuju dva cenzusa sprovedena u državno pravnom poretku samostalne Republike Hrvatske.

    Tabela4-1200x197.jpg
    Kretanje ukupnog stanovništva, Hrvata i Srba u dalmatinskom zaleđu (1991 – 2011)

    Stanje stanovništva na području Dalmatinskog zaleđa (dva posljednja cenzusa, 2001. i 2011. godine) u odnosu na stanje iz 1991. godine vidljivo je prethodnoj tablici. Ukupno stanovništvo smanjilo se za 72.445 stanovnika ili za 34,28% (2001. godine), odnosno za 78.401 stanovnika ili za 37,10% (2011. godine). Hrvatsko stanovništvo se smanjilo za 6.211 stanovnika ili za 4,68% (2001. godine), odnosno za 14.148 stanovnika ili za 10,65% (2011. godine). Srpsko stanovništvo se smanjilo za 63.024 stanovnika ili za 85,93% (2001. godine), odnosno za 60.218 stanovnika ili za 82,10% (2011. godine). Ovaj manjak srpskog stanovništva 2001. godine rezultat je rata i ratnog stanja devedesetih godina prošlog stoljeća.

    Frafikon1-1200x724.jpg
    Kretanje stanovništva po narodnosnoj pripadnosti i popisima u dalmatinskom zaleđu (1880 – 2011)


    Udio srpskog stanovništva u ukupnom stanovništvu na području dalmatinskog zaleđa sveo se 2001. na 7,43%, a 2011. godine na 9,88%, naspram 91,19% odnosno 89,30% hrvatskog stanovništva. Uzroke ovakvog drastičnog pada broja stanovnika srpske narodnosne pripadnosti treba tražiti, osim u egzodusu kao posljedici rata, u selektivnom povratku srpskog stanovništva (vraća se uglavnom biološki i radno nereproduktivno stanovništvo), nacionalističkim poslijeratnim ekscesima i zastrašivanjima kao i državnim onemogućavanjem povratka (diskriminirajući zakoni, posebno njihova provedba, dugotrajne i birokratizirane procedure stambenog zbrinjavanja, otezanje s obnovom kuća i stanova i sl.).

    S obzirom na navedeno realno je očekivati daljnje opadanje broja srpskog stanovništva na ovom području.



    U istraživačkom projektu Vijeća srpske nacionalne manjine Grada Zagreba
    „Raspored naseljenosti i kretanje srpskog stanovništva u Hrvatskoj (1880–2011)” sudjelovali su:
    dr. sc. Svetozar Livada (voditelj), Vladimir Cvjetićanin, prof. i Nikola Lunić, prof. sa suradnicima
    p-portal. net


    Ljubav Ti i Ja!

  2. #52
    KAKVA KOLATERALNA ŠTETA, TO SU GLUPOSTI! Namera NATO je bila da ZVERSKIM UBIJANJEM CIVILA,
    gađanjem bolnica, vozova i autobusa slomi otpor naše vojske!

    Namera NATO, od početka bombardovanja naše zemlje 1999, u stvari je bila da preko zverskih ubijanja civila, bacanja bombi na zgrade, bolnice, vozove, autobuse, slomi otpor naše vojske. Nisu to bile nikakve, kako su ih oni nazivali, kolateralne štete. Mi smo zato i pristali na njihov ultimatum, kako bismo sprečili dalja zverstva i ratne zločine nad decom, ženama, starcima. Vojnički smo mogli još da izdržimo, ali oni i nisu nameravali da ratuju sa vojskom, nego sa civilima i da ruše infrastrukturu, da "sruše" naš hrabri otpor.

    Ovako, za "Novosti", general armije Dragoljub Ojdanić, počinje priču o nacionalnoj drami koja se odigravala juna 1999, kada je Beograd posle tromesečnog bombardovanja, pristao na uslove "primirja" sa NATO.

    General Ojdanić, tokom agresije NATO načelnik Generalštaba, nerado govori za novine. Vrata njegovog doma otvorio nam je ruski general Leonid Gregorijevič Ivašov, koji u nedavno objavljenoj knjizi, "Skok na Slatinu", priča i o izdaji glavnog ruskog pregovarača, Viktora Černomirdina, tokom razgovora o uspostavljanju mira nakon NATO agresije.

    - Tom drugom sastanku, 3. juna 1999, Martija Ahtisarija, Viktora Černomirdina i Slobodana Miloševića, prisustvovao sam i ja kao načelnik štaba Vrhovne komande. Sećam se, Finac je iz unutrašnjeg džepa sakoa izvukao dokument zgužvan u "loptu" i nazivajući ga "papirom" rekao da je na nama da ga usvojimo ili odbijemo bez diskusije. Da bi pojačao svoje reči, snažno je udario rukom po stolu, rekavši da će Beograd biti kao tepsija ako odbijemo taj, navodno sa Rusijom usaglašen plan. Nije nam dozvoljeno da išta kažemo, ali "govorile" su naše oči. One su bile pune suza. General Ivašov plakao je kao kiša.

    Prema Ivašovu, Černomirdin je iz Moskve u Bon 1. juna 1999. na razgovore sa Strobom Talbotom i Martijem Ahtisarijem otputovao sa jednim nacrtom sporazuma o miru koji su Rusi usaglasili sa američkim generalima Kejsijem i Fogelsongom. Prvog dana preciziranja dokumenta zastupao je "moskovske smernice", da bi iza ponoći veći deo svoje delegacije "poslao na spavanje" i ostao sam sa američkim diplomatom. Kada je isto jutro iz Bona došao u Beograd i seo sa Miloševićem, svrstao se pod "zastavu Ahtisarija i NATO" zaboravljajući dogovore u Moskvi.

    - Sećam se da smo imali informacije sa ruske strane da je NATO komanda tokom usaglašavanja mirovnog dogovora pristala da razmesti trupe na teritoriji KiM do 50 kilometara od granica Makedonije i Albanije ka Srbiji. Oko 50 odsto snaga naše vojske trebalo je da ostane u južnoj pokrajini, a predviđeno je da naši graničari i organi MUP nadgledaju povratak izbeglica iz Albanije na glavnim prelazima. O tome smo bili spremni da pričamo sa Ahtisarijem i Černomirdinom, a oni su nam ispostavili ultimatum - seća se general.


    Šok na srpskoj strani koji je zavladao pošto su Ahtisari i Černomirdin izneli "nova rešenja". Milošević je tražio da se izjasni Skupština Jugoslavije, a na zajedničkoj konferenciji za medije Ahtisari je nadobudno rekao kako je dogovoreno i da se procesuiraju svi za koje se utvrdi da su počinili zločine nad Albancima u ratu, uključujući i najviše vojne i političke funkcionere.

    - Naravno da sam znao da kada govori o kažnjavanju najviših vojnih i državnih funkcionera, Ahtisari, praktično, meni preti Hagom. Nije mi bilo stalo tada, imao sam većih briga - seća se Ojdanić.

    Dodaje da je odluka da se potpiše plan doneta jer je, ipak, garantovala suverentitet i teritorijalni integritet zemlje. Skupština je glasala i svi su bili za, sem radikala. Nažalost, opet smo bili prevareni, konstatuje general.

    Dok se seća ratnih dana, general uzdiše i sa knedlom u grlu priča kako je svakog jutra u devet sati imao brifing sa predsednikom Miloševićem i da je on uvek uredno i tačno bio informisan o stanju na bojnom bolju. Svi izveštaji jedinica sa terena bili su prezentovani predsedniku.

    - Predsednika sam vojnički izveštavao "kako stojimo", trudeći se da ostanem realan. Sloba nikad nije zapisivao, ali je pamtio kao kompjuter. Ukratko, oni su bili vojnički mnogo jači, ali je naš moral bio daleko veći. Da li bi nas "rasturili" da smo nastavili rat i odbili Ahtisarija? Pa verovatno da - priznaje Ojdanić.

    Lična golgota generala sa najvišim činom u našoj vojsci počela je praktično odmah na kraju rata. Komandu nad vojskom predao je generalu Pavkoviću, a zauzeo je mesto ministra odbrane posle ubistva Pavla Bulatovića. Došle su "demokratske" promene, a posle njih je aktuelizovana i optužnica iz Haga.

    - Šta da kažem o tom cirkusu od suda. Optužnica protiv Miloševića i saradnika zbog Kosova dignuta je 15. dana sukoba i očigledno je na taj način NATO hteo da skine sa sebe odgovornost za zločine koje su namerili da čine. Nensi Peterson, autorka kosovske haške optužnice protiv nas, breme svoje odgovornosti docnije je pokušala da skine intervjuom u "Observeru", gde se žalila kako joj je Luiz Arbur naložila da piše taj akt i Petersonova je tvrdila kako se tada tvrdo suprostavljala kosovskoj optužnici, ali da nije odolela.

    Govori general da je u Hag otišao dobrovoljno kada su ga "iz države" obavestili da je došlo vreme za to. Pred generalov odlazak u novinama su se pojavili članci u kojima "neimenovani visoki oficiri" optužuju Ojdanića za izdaju, odnosno, kako "sa sobom vodi još najmanje 200 oficira ..."

    - Kako to da zaboravim? Imali smo sporazum o saradnji sa Hagom i po zakonu sam morao da idem - govori oporo general, dodajući da tačno zna ko je zlobnu priču servirao novinarima. - Dan pred odlazak obukao sam svečanu uniformu i slikao se sa porodicom i unucima. Da imaju ako se ne vratim. Dan kasnije sa advokatom i suprugom Ljubom redovnom linijom JAT-a sleteo sam u Hag - priča general.

    Seća se Ojdanić kako su ga u trenutku kada je stupio na tlo Holandije grubo uhapsili tamošnji policajci. Stavili su mu lisice i strpali ga u maricu praktično pred suprugom. U Sheveningenu su hteli da ga ponize do kraja držeći ga dva sata golog na betonu u hodniku zatvora, dok su, navodno, pretresali ima li šta ušiveno u gajke na pojasu pantalona.

    - Kako god to sada zvuči, ubeđen sam da su bili razočarani mojim dostojanstvenim držanjem - nastavlja. - Niti sam ih šta molio, niti sam ulagao kakve žalbe. I njima za inat, tu prvu noć u ćeliji sam spavao snom pravednog čoveka. Moja savest bila je i ostala mirna.

    Susret sa predsednikom Miloševićem iza zidina Sheveningena, general opisuje kao susret dobrih drugova. Kaže da nikada nisu bili "intimusi", ali je Miloševića oduvek poštovao. U zatvoru je Slobodan svima bio uzor, čovek koji hrabri i teši, koji je znao da pred sudom brani narod, a ne sebe.

    - Rasturio ih je Sloba. Ništa od njihovih laži nije ostalo - tvrdi general.

    A o svojoj optužnici Ojdanić kaže da je bila besmislena. Teretila ga je za navodne zločine na KiM dok je on 78 dana rukovodio vojskom iz Komandnog mesta na Topčideru. Nije pomoglo ni stotine pisanih naređenja koja su otišla jedinicama, da se moraju profesionalno odnositi prema civilima i ratnim zarobljenicima.

    - Sudija Bonami, inteligentni Škot, jedino što je našao kao moju konkretnu krivicu je što proglasi upućeni ablanskim civilima, da ostanu u svojim kućama, nisu bili na albanskom jeziku. Nažalost, moji advokati su propustili da upozore sudiju koji je jezik bio zvaničan u JNA i Jugoslaviji - naglašava naš sagovornik.


    General armije Dragoljub Ojdanić je osuđen na 15, a odležao je 11,5 godina. Dodaje da je bio spreman da "zaradi" još 10 ili 12 godina zatvora, i objašnjava zašto:

    - Kada je Milošević umro, aprila 2006, bio sam na privremenoj slobodi u Beogradu. Čuo sam se sa generalom Ivašovom, rekao mi je da dolazi na sahranu, potvrdio sam da idem i ja. Čak 12 generala, i ne znam koliko pukovnika, nazoviprijatelja, zvalo me je i upozoravalo da nikako ne prisustvujem, jer će me u Hagu dodatno kazniti. Odgovarao sam tim "prijateljima" da me nije briga.

    Seća se zatim general kako su ga pred Skupštinu u svečanoj uniformi uveli sa donje strane, iz Kosovske ulice. Priča da su okupljene žene i ljudi kraj odra nekadašnjeg predsednika krenuli da plaču i tapšu mu, pa mu je bilo neprijatno. Mada, bilo je i ponosa.

    - General Ivašov i ja držali smo počasnu stražu pored Miloševićevog sanduka. Jedva smo se uzdržavali da ne zaplačemo. Ivašov je otišao na sahranu, a ja u kućni pritvor, računajući na dodatnih 10 godina robije. Ipak, to se nije desilo.


    MLADIĆ I LAZAREVIĆ

    Na pitanje koga od kolega najviše ceni, Ojdanić "kao iz puške" odgovara - Mladića i Lazarevića. Kaže, pokazali su i pamet i hrabrost i čvrstinu.

    - Mladića sam sačekao kada su ga, onako bolesnog, doveli u zatvor. Kuvao sam mu i pokušavao da ga "dignem". Sećam se da sam za prvu posetu njegovoj porodici ja spremio ručak. Žao mi Ratka.


    JELJCIN OBEĆAO S-300

    Dok smo razgovarali sa Ojdanićem, na televiziji su čitali vest da je PVO sistem S-400 stigao u Srbiju na zajedničku vežbu naše i ruske vojske.

    - Nama je Jeljcin obećao jedan divizion S-300, za koji smo već obučili posade i trebali da ga preuzmemo. Pukovnik Karanović je vodio taj posao. A onda je odjednom otkazao. Da smo ga imali, ko zna - kaže Ojdanić.

    KNJIGA O REŽIRANOM PROGONU ALBANACA

    - Od kada sam došao iz zatvora ne da mi mira misao zašto haške sudije nikada nisu insistirale da se navodni egzodus Albanaca rasvetli do kraja. Upravo to je bio ključni deo naših "kosovskih optužnica" - priča Ojdanić, dodajući da ga je to inspirisalo da napravi knjigu i da, kada već Haški sud nije, on iznese istinu o toj režiranoj farsi.

    General najavljuje da će se knjiga pojaviti u izdanju Ministarstva odbrane. Druga knjiga, "Generalu ima ko da piše" (koja čeka izdavača), govori o kolegama koji su ga zaboravili onog trenutka kada je ušao u avion za Holandiju, ali i o izuzecima, poput generala Radovana Tomanovića koji mu je poslao čak 135 pisama u kazamat.

    - Za Novu godinu 2006. dobio sam jedno jedino pismo podrške i ljubavi i to od 86 Srba koji žive i rade u Njujorku. Od braće po uniformi samo Tomanović mi je pisao - kaže Ojdanić.

    informer.rs


    Ljubav Ti i Ja!

  3. #53

    Krađa vizantijske i srpske istorije i kulture

    Krađa vizantijske i srpske istorije i kulture traje od pamtivijeka, i osnova je i svih novijih balkanskih falsifikata.

    Aja Sofija – sveta Sofija – Crkva Svete mudrosti – Logosa, posvećena drugoj osobi Svetog Trojstva, podignuta za drugi Hristov dolazak, pretvorena je u – džamiju. Od tada, do danas, pljačkaju se i kradu mitovi, istorija, jezik, krade se cijela kultura. (Svi zapadni muzeji deponije su opljačkane kulture).

    Lažu, da je Skadar stara prestonica Albanije. I, danas, u Muzeju u Skadru, čuva se stari srpski kovani novac. Često idem u Skadar, i svaki put svratim da opet vidim – moj kovani novac.

    Na ulazu u Trvrđavu, sa pamtikamenom srasla mlada Gojkovica, kroz zid, još doji svoje čedo.

    Pesnici Ljubiša Simić iz Frankfurta, i Novica Sovrlić sa Kosova, nakon „Dana Njegoševih“, posjetili su Skadar, i napojili se starom srpskom istorijom. I, fotografisali nečuvene i neviđene prizore, kakve ne sretamo u civilizovanom svijetu. Zatekli su stado koza na ispaši u Trvđavi. Takvog primitivizama nećemo zateći pod kapom nebesnom. Sa druge strane, taj prizor kazuje i nešto drugo. Da Albanci drže da je Skadar njihov grad, drukčije bi se prema njemu odnosili, i ne bi stoku u njega ugonili.

    Strašna slika: turisti plaćaju ulaznicu da bi gledali kako koze pasu po muzeju. Pred tom slikom postideo bi se i Markesov magični realizam.

    Šta je Skadar na Bojani, i dokle seže njegov korijen, samo Svedržitelj ima u svom notesu zapisano. Korijen Skadra, i do Troje doseže. Skadar je velika Kapija u istoriji Balkana. Škreljiji samo grickaju u tmelje preslavnog Skadra.

    Balkan nikad nije funkcionisao po principu spojenih sudova (a, Srbi su najmanje dva puta spajali te sudove svojom krvlju), dva puta ga oslobađali, i isto toliko puta zidali svoju grobnicu. Srbi su slomili dva carstva, i oslobodili Balkan.

    Srbija je oslobodila Albaniju od Turske. Srbija je 1912, oslobodila Albaniju od Turske, da bi na Konferenciji u Londonu, prvi put u istoriji, postala državom.

    Istog dana kad su oslobodili Albaniju – Albanci su Srbe proglasili neprijateljima. (Oslobodite ga od neprijatelja, da bi vas proglasili neprijateljem). Nešto slično istorija ljudskog roda ne bilježi.

    Prvi Balkanski rat jeste – prvi, i pravi oslobodilački rat na Balkanu – revolucija, kakvu Evropa ne poznaje.

    Bez imalo stida, Albanci u Skupštini Crne Gore, kradu Skadar iz srpske istorije. Crnogorci u Skupštini Crne Gore, nijesu ni zuba obijeljeli na ovu laž izvjesnog Škreljija (zaduženog u depeesu za skidanje imuniteta DF poslanicima). Ali, i kako bi zuba obijeljeli kad su ga baš oni nagovorili da tako besedi. Sa druge strane, Škrelja i družina, stvarali su ovu Crnu Goru, pa sada, sa kamatom naplaćuju.

    Da li Crnogorci iz depeesa, i liberala, znaju koliko je Crnogoraca izginulo na Skadru. Crnogorci su Skadar oslobodili od Turaka. Dakle, i Crna Gora je stvorila Albaniju.

    Očekujemo, da će neki iks Škrelji, i ipsilon Tači, i cet Dritani, ukoro naučavati, kako je i Konstantinopolj, bivša prestonica Albanije. Kad bi im moglo biti, i Prizren bi kroz koju godinu proglasili starim albanskim gradom.

    U centru Skoplja, preko Vardara, još stoji Dušanov most, koji je davno preimenovan. U stvari, njegovo ime prekriženo je Ustavom iz 1974.

    Na bilo kojoj tački mape Balkana, sve je falsifikat do falsifikata.

    Crnogorci su, čak, vojevali i sa Vizantijom. Ako ovako nastave, istorija Crne Gore, jednog jutra počeće iz Edena. A, iz Raja, nastaviće marš prema Velikom Prasku.

    I, da završimo sa instančanim „morolnim sluhom“, Radula od Mojkovca, koji na kongresu depeesa, nije bio čak ni na gornjim tribinama u Bemaks areni. Radule, nadžidžan metaforma ko medaljama, izjasnio se kojem klanu depees pripada. Fali se, Radule, po Skupštini, kako je bio dobar đak, i da je studirao srpsko – hrvatski jezik. Koji, sada, ne priznaje, ne hajući za diplomu. Elem, naučava Radule, da u Crnoj Gori postoji samo crnogorski jezik, a, sve ostalo je – politikanstvo. Eto, šta je za Radula politikanstvo. O, Radule, mani se, bolan, logike, metafora, i jezika… Poteža je to škola.

    Bećir Vuković
    Izvor: in4s.net


    Ljubav Ti i Ja!

  4. #54

    Zanimljive činjenice iz srpske istorije koje sigurno niste znali!

    Ove stvari ili veći deo ovih informacija sigurno niste znali, a mnogo su zanimljivi i značajni, uživajte čitajući i saznajući pojedine fantastične detalje iz naše istorije!

    Da je prema odredbama Rudarskog zakonika despota Stefana Lazarevića (1389—1427) udatim ženama bilo zabranjeno da prodaju hleb, so i voće? Ove delatnosti su bile rezervisane samo za udovice koje su se na taj način izdržavale.

    Da je novac srpskog kralja Stefana Radoslava (1228—1234) najverovatnije kovan u Solunu, prestonici njegovog tasta Teodora I Anđela, epirskog despota i solunskog cara.

    Da se relikvijar koji je pripadao srpskom velikašu despotu Tomi Preljuboviću (ubijen 1384) i njegovoj supruzi Mariji, ćerki Dušanovog polubrata Simeona, danas čuva u gradskoj katedrali u španskom gradu Kuenka.

    Da je vlada radikala Nikole Uzunovića 1926. pala posle samo nedelju dana (8.-15. april) pošto joj je podršku uskratila Hrvatska seljačka stranka Stjepana Radića.

    Da je knez Mihailo Obrenović za Vukovu zbirku narodnih pripovedaka zapisao bajku Čardak ni na nebu ni na zemlji onako kako ju je slušao od svojih dadilja.

    Da je carinik Teodor Radičević, otac poznatog pesnika Branka Radičevića, preveo na srpski jezik Šilerovo delo Viljem Tel.

    Da je fudbalska reprezentacija Jugoslavije na Prvo svetsko prvenstvo u fudbalu koje je bilo održano u Urugvaju 1930. godine putovala poštanskim brodom punih 18 dana.

    Da je Isidora Sekulić, srpska književnica, prema Dejanu Medakoviću, odbila da potpiše Apel srpskom narodu (dokument iz avgusta 1941. godine kojim je srpska elita trebalo da podrži kolaboracionističku vladu) sa obrazloženjem da je u pitanju politički dokument i da ona, pošto žene u Srbiji nemaju politička prava, ne može da potpiše dokument političke sadržine.

    Da se početni fragment povelje despota Đurđa Brankovića manastiru Lavri na Svetoj gori iz 1452. godine smatrao izgubljenim sve dok ga Mihailo Laskaris nije pronašao u ćeliji jednog monaha gde je korišćen kao omot za rukopise.

    Da je u Beogradu 1929. godine živelo 126.315 muškaraca prema 99.755 žena? Ova razlika bila je posebno izrazita u Topčideru gde je na 4.987 muškaraca dolazila 671 žena. Ovo se tumači činjenicom da je dobar deo stanovništva dolazio u Beograd na rad dok porodice nisu vodili sa sobom što je bila bitna karakteristika beogradkse demografije između dva svetska rata.

    Da je u Jugoslaviji 1935. godine udeo žena među zaposlenima iznosio 30% što je bilo više nego u SAD, Norveškoj ili Italiji. Ovo se tumači kao posledica ekonomske krize i rastućom potrebom za slabokvalifikovanom i izuzetno slabo plaćenom radnom snagom.

    Da je prva knjiga koju je izdala Matica srpska bio roman Kasija carica, Milovana Vidakovića.

    Da je Vuk Stefanović Karadžić u tolikoj meri insistirao da u Srpski rečnik uđu samo one reči prisutne u živom narodnom govoru da u njega nije uneo reč predgovor kojom je naslovio uvod u delo ali ni reč rječnik kako je celo delo naslovljeno.

    Da je knez Miloš Obrenović prilikom posete Istanbulu 1835. od sultana, u znak poverenja, dobio na poklon šest topova.

    Da je srpski princ Konstantin Bodin, sin kralja Mihaila Vojislavljevića, kada su ga Vizantinci zarobili 1075. privremeno interniran čak u Antiohiju u Siriji.

    Da se Miloš Obrenović, sin Jevrema Obrenovića, lažno predstavljao kao svoj stric knjaz Miloš u čije se ime zaduživao širom Evrope.

    Da je Svetozar Miletić posle izdavanja Tucindanskog članka 1860. godine bio toliko popularan među Srbima da je na jednoj slici srpskih vladara izdatoj u Novom Sadu iste godine car Stefan Dušan bio prikazan sa brkovima i bradom po uzoru na Miletićeve.

    Da je u srednjovekovnoj Budvi sin koji bi se oženio protiv volje roditelja mogao u skladu sa zakonskim odredbama da bude isteran iz kuće.

    Da je kvalitetan duvan, švercovan u Kraljevinu SHS iz Elbasana (Albanija) nazivan kačak što je bio termin kojim su označavani albanski odmetnici. Inače zbog državnog monopola u Kraljevini SHS krijumčarenje duvana je predstavljalo unosan dopunski prihod u pograničnim područjima.

    Da je nakon izumiranja dinastije Branković, ugarski kralj Vladislav II 1504. dodelio titulu srpskog despota hrvatskom velikašu Ivanišu Berislaviću.

    Da je jedini srpski monarh 19. i 20. veka koji je krunisan i miropomazan bio kralj Srbije i Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca Petar I Karađorđević (1903—1921)?

    Da je jedan brod 1955. godine trebalo da tajno preveze 300 egipatskih oficira i vojnika u Poljsku preko jugoslovenskih luka na Jadranu, ali da je tajnost cele operacije iskompromitovana zato što je prilikom ulaska u luku brod ispalio počasne plotune, što je neizbežno privuklo pažnju?

    Da su se Nikola Pašić i Stjepan Radić, najistaknutiji politički lideri Srba, odnosno Hrvata, lično sastali tek 1925. godine, punih sedam godina po formiranju Kraljevine SHS.

    Da je knez Miloš Obrenvić bio jedini hrišćanski vladar u okviru Osmanskog carstva koji je uspeo da dobije pravo naslednosti vladarskog dostojanstva? Naime, ovo pravo su, pored vladara iz Osmanske dinastije, u Osmanskom carstvu imala samo još dva vladara muslimanske veroispovesti: nešto pre Miloša dobili su je vladari Tunisa, a nešto kasnije, posle srpskog kneza, dobili su ga i egipatski vladari.

    Da su porođaju kraljice Natalije Obrenović prisustvovali predsednik vlade Stevča Mihailović, ministar inostranih dela Jovan Ristić i mitropolit Mihailo? Posle rođenja Aleksandra Obrenovića 14. avgusta 1876. godine u osam ujutro, održana je sednica Vlade na kojoj je objavljeno njegovo rođenje i to da se ima smatrati prestolonaslednikom.

    Da se srpski car Stefan Uroš IV Dušan na pojedinim poveljama koje je izdavao na grčkom i latinskom potpisivao na starosrpskom jeziku i ćiriličnim pismom.

    Izvor: Srbija Danas


    Ljubav Ti i Ja!

  5. #55
    Značenje imena Srbi potiče još iz naše prapostojbine.

    O istoriji Srbije pre Nemanjića pisali su samo strani istoričari.

    Prvi koji je ostavio podatke o nama bio je vizantijski car Konstantin Porfirogenit u 10. veku u svojim spisima "O narodima".

    Tek u "Letopisu popa Dukljanina" u drugoj polovini 12. veka, pojavljuje se prvi domaći istorijski zapis na slovenskom jeziku.

    To je istorija dalmatinskih Sloven (Srba i Hrvata) od seobe do pod kraj 12. veka. U prvom delu Letopisa nalaze se sačuvane priče i legende, a u završnom delu je hronika zbivanja u Duklji u 11. i 12. veku.

    U njoj se o dalmatinskim Slovenima govori kao o jednom narodu, Srbi i Hrvati kao narod uopšte se ne spominju, ali se spominju Srbija i Hrvatska.


    Srbi su tek počeli o sebi da pišu od vremena Svetog Save i Stefana Prvovenčanog, a oboje započinju istoriju našeg naroda od svog oca Stefana Nemanje.

    O periodu pre Stefana Nemanje o našem narodu mi možemo govoriti samo iz izvora tuđih pisaca, ili na osnovu pojedinih istorijskih izvora.

    SRBI I LUŽIČKI SRBI

    Etimologija imena Srbi nije objašnjena. Prema pisanjima F. Konta to je jedno od najstarijih i najarhaičnijih imena u slovenskom svetu. Najverovatnije je doneto iz stare prapostojbine. Jedna zanimljivost je da Srbi nisu jedini narod koji nosi to ime. Naime, postoje još i Lužički Srbi, koji su jezički sasvim drugačiji od balkanskih Srba. Nemci ih nazivaju Sorben, a nas Serben, dok oni sebe nazivaju isto kao što i mi nazivamo sebe - Serbi. Sa druge strane, nas nazivaju Južni Serbi.

    Ako ste se nekada pitali ko su Lužički Srbi, evo odgovora:

    Lužički Srbi ostatak su nekada vrlo moćnog naroda koji je živeo na području istočne Nemačke i Poljske, o čijoj veličini govori i činjenica da je granica između slovenskih i germanskih plemena u doba Karla Velikog (9. vek) nazivana limes sorabucus (srpska granica).

    IME SRBI

    Kod antičkih pisaca ime Srbi javlja se i pre pojave Slovena na istorijskoj sceni . Kod grčkog pisca Ptolomeja, Srbi se spominju kao sarmatski narod nastanjen između severoistočnog Kavkaza i reke Volge.

    Ime Srbi bilo je poznato još iz Karpata u staroj slovenskoj pradomovini. Pominje se u Polablju, Velikopoljskoj i primorju. Održalo se i danas kao ime slovenskog stanovništva u istočnoj Nemačkoj (Lužički Srbi). Sama reč "Srbi" izvođena je iz lezgijskog izraza "sur" (čovek) i nastavka za množinu "bi" (ljudi, narod). U novije vreme izvodi se iz reči "paserb" (srodnik), a tumači se i kao saveznik, prijatelj, drug. Imenom Srbi obeležava se i u antičkim izvorima stanovništvo slovenskog porekla koje je zahvatalo prostor od reke Cetine na zapadu do Ibra na istoku i Boke Kotorske na jugoistoku. Teritorija koju su naseljavali Srbi nazivala se, po antičkim izvorima, "Krštena" i "Nekrštena Srbija". Romani su srpsko stanovništvo nazivali Sclavus (Slavus), Arbanasi Skje, a Mađari Rasciani, Rassiani, Raszok (po nazivu Raške).
    srbijadanas. com


    Ljubav Ti i Ja!

  6. #56
    Zanimljive činjenice iz srpske istorije koje sigurno niste znali!

    Ove stvari ili veći deo ovih informacija sigurno niste znali, a mnogo su zanimljivi i značajni, uživajte čitajući i saznajući pojedine fantastične detalje iz naše istorije!

    Da je prema odredbama Rudarskog zakonika despota Stefana Lazarevića (1389—1427) udatim ženama bilo zabranjeno da prodaju hleb, so i voće? Ove delatnosti su bile rezervisane samo za udovice koje su se na taj način izdržavale.
    Da je novac srpskog kralja Stefana Radoslava (1228—1234) najverovatnije kovan u Solunu, prestonici njegovog tasta Teodora I Anđela, epirskog despota i solunskog cara.
    Da se relikvijar koji je pripadao srpskom velikašu despotu Tomi Preljuboviću (ubijen 1384) i njegovoj supruzi Mariji, ćerki Dušanovog polubrata Simeona, danas čuva u gradskoj katedrali u španskom gradu Kuenka.
    Da je vlada radikala Nikole Uzunovića 1926. pala posle samo nedelju dana (8.-15. april) pošto joj je podršku uskratila Hrvatska seljačka stranka Stjepana Radića.
    Da je knez Mihailo Obrenović za Vukovu zbirku narodnih pripovedaka zapisao bajku Čardak ni na nebu ni na zemlji onako kako ju je slušao od svojih dadilja.
    Da je carinik Teodor Radičević, otac poznatog pesnika Branka Radičevića, preveo na srpski jezik Šilerovo delo Viljem Tel.
    Da je fudbalska reprezentacija Jugoslavije na Prvo svetsko prvenstvo u fudbalu koje je bilo održano u Urugvaju 1930. godine putovala poštanskim brodom punih 18 dana.
    Da je Isidora Sekulić, srpska književnica, prema Dejanu Medakoviću, odbila da potpiše Apel srpskom narodu (dokument iz avgusta 1941. godine kojim je srpska elita trebalo da podrži kolaboracionističku vladu) sa obrazloženjem da je u pitanju politički dokument i da ona, pošto žene u Srbiji nemaju politička prava, ne može da potpiše dokument političke sadržine.
    Da se početni fragment povelje despota Đurđa Brankovića manastiru Lavri na Svetoj gori iz 1452. godine smatrao izgubljenim sve dok ga Mihailo Laskaris nije pronašao u ćeliji jednog monaha gde je korišćen kao omot za rukopise.
    Da je u Beogradu 1929. godine živelo 126.315 muškaraca prema 99.755 žena? Ova razlika bila je posebno izrazita u Topčideru gde je na 4.987 muškaraca dolazila 671 žena. Ovo se tumači činjenicom da je dobar deo stanovništva dolazio u Beograd na rad dok porodice nisu vodili sa sobom što je bila bitna karakteristika beogradkse demografije između dva svetska rata.
    Da je u Jugoslaviji 1935. godine udeo žena među zaposlenima iznosio 30% što je bilo više nego u SAD, Norveškoj ili Italiji. Ovo se tumači kao posledica ekonomske krize i rastućom potrebom za slabokvalifikovanom i izuzetno slabo plaćenom radnom snagom.
    Da je prva knjiga koju je izdala Matica srpska bio roman Kasija carica, Milovana Vidakovića.
    Da je Vuk Stefanović Karadžić u tolikoj meri insistirao da u Srpski rečnik uđu samo one reči prisutne u živom narodnom govoru da u njega nije uneo reč predgovor kojom je naslovio uvod u delo ali ni reč rječnik kako je celo delo naslovljeno.
    Da je knez Miloš Obrenović prilikom posete Istanbulu 1835. od sultana, u znak poverenja, dobio na poklon šest topova.
    Da je srpski princ Konstantin Bodin, sin kralja Mihaila Vojislavljevića, kada su ga Vizantinci zarobili 1075. privremeno interniran čak u Antiohiju u Siriji.
    Da se Miloš Obrenović, sin Jevrema Obrenovića, lažno predstavljao kao svoj stric knjaz Miloš u čije se ime zaduživao širom Evrope.
    Da je Svetozar Miletić posle izdavanja Tucindanskog članka 1860. godine bio toliko popularan među Srbima da je na jednoj slici srpskih vladara izdatoj u Novom Sadu iste godine car Stefan Dušan bio prikazan sa brkovima i bradom po uzoru na Miletićeve.
    Da je u srednjovekovnoj Budvi sin koji bi se oženio protiv volje roditelja mogao u skladu sa zakonskim odredbama da bude isteran iz kuće.
    Da je kvalitetan duvan, švercovan u Kraljevinu SHS iz Elbasana (Albanija) nazivan kačak što je bio termin kojim su označavani albanski odmetnici. Inače zbog državnog monopola u Kraljevini SHS krijumčarenje duvana je predstavljalo unosan dopunski prihod u pograničnim područjima.
    Da je nakon izumiranja dinastije Branković, ugarski kralj Vladislav II 1504. dodelio titulu srpskog despota hrvatskom velikašu Ivanišu Berislaviću.
    Da je jedini srpski monarh 19. i 20. veka koji je krunisan i miropomazan bio kralj Srbije i Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca Petar I Karađorđević (1903—1921)?
    Da je jedan brod 1955. godine trebalo da tajno preveze 300 egipatskih oficira i vojnika u Poljsku preko jugoslovenskih luka na Jadranu, ali da je tajnost cele operacije iskompromitovana zato što je prilikom ulaska u luku brod ispalio počasne plotune, što je neizbežno privuklo pažnju?
    Da su se Nikola Pašić i Stjepan Radić, najistaknutiji politički lideri Srba, odnosno Hrvata, lično sastali tek 1925. godine, punih sedam godina po formiranju Kraljevine SHS.
    Da je knez Miloš Obrenvić bio jedini hrišćanski vladar u okviru Osmanskog carstva koji je uspeo da dobije pravo naslednosti vladarskog dostojanstva? Naime, ovo pravo su, pored vladara iz Osmanske dinastije, u Osmanskom carstvu imala samo još dva vladara muslimanske veroispovesti: nešto pre Miloša dobili su je vladari Tunisa, a nešto kasnije, posle srpskog kneza, dobili su ga i egipatski vladari.
    Da su porođaju kraljice Natalije Obrenović prisustvovali predsednik vlade Stevča Mihailović, ministar inostranih dela Jovan Ristić i mitropolit Mihailo? Posle rođenja Aleksandra Obrenovića 14. avgusta 1876. godine u osam ujutro, održana je sednica Vlade na kojoj je objavljeno njegovo rođenje i to da se ima smatrati prestolonaslednikom.
    Da se srpski car Stefan Uroš IV Dušan na pojedinim poveljama koje je izdavao na grčkom i latinskom potpisivao na starosrpskom jeziku i ćiriličnim pismom.



    Izvor: Srbija Danas


    Ljubav Ti i Ja!

  7. #57


    Ljubav Ti i Ja!

  8. #58


    Ljubav Ti i Ja!

  9. #59


    Ljubav Ti i Ja!

  10. #60

    Deset zapovesti srbskim dobrovoljcima 1941-1945

    Prvo:
    Što se od vas traži, to je da ljubavi za stradalnički srpski narod imate, da zemlju svoju i narod svoj volite pre svega i iznad svega. Ta ljubav treba da bude izvor i utoka svih vaših nada i želja, misli i osećanja; jednom rečju, sav vaš život i ceo rad mora biti isključivo za dobro srpskog naroda, nikako mimo njega, najmanje protiv njega. Tom ljubavlju morate ispuniti srce svoje do te mere da u njemu ne ostane nijedan kutak u kome bi se mogla mržnja zavrežiti, jer mržnja, ma prema kome, zaliva oči krvlju, te čovek onda istinu ne može sagledati. Takva ljubav biće uvek nepresušni izvor novih snaga sa kojima ćete i najteže napore lako podneti.

    Drugo:
    Čega morate biti svesni jeste to da vi ne raspolažete svojim životima, jer ste ih stavili dobrovoljno u službu srpstva i Srbije. Patnje i stradanja srpskog roda, u svim krajevima gde Srbi žive, biće glavni pokretači svih vaših napora, a vaši napori neće i ne mogu biti bez žrtava. Na to morate biti spremni, toga morate biti svesni, jer bez toga spasenja narodu našem doista nema. Zato spremnost na žrtvu i visoka svest o njoj treba da krasi svakog onog koji želi da nosi časno ime srpskog dobrovoljca.

    Treće:
    Ne smete biti samovoljni. Oružje koje nosite nije vam dato da budete gospodari nad narodom svojim, nego da narodu svome budete verne sluge. Ne treba srpskom narodu ni dahija ni zulumćara. Imao ih je i ima ih narod naš, nažalost, i previše. Srpskom narodu treba branilaca i zaštitnika, lučonoša i zaštitnika pravde i istine. On je krvavo porobljen, jezivo obespravljen, uništavaju ga i satiru, decu mu odvode da od njih stvaraju crvene janičare, kuće pale, imanja razaraju. Cvili i jauče upropašćena srpska zemlja pod krvavim mačem tirana.


    Srpski narod danas čeka oslobođenje, spasenje i vaskrs. On polaže sve svoje nade u vas, srpske dobrovoljce; vi ste mu jedina odbrana i jedina nada. Ako ga vi izneverite pomoći mu nema ni od kuda. On će nestati u pobesnelim stihijama ovoga rata.
    Zato ne prestajte ni časa misliti o svojim dužnostima prema narodu.

    Četvrto:
    Ni zlovoljci ne smete biti, jer zlovoljom se nikakvo dobro nije stvorilo, a vi stupate u dobrovoljce da samo dobre stvari radite. Budete li zlovoljni postaće i srpski narod zlovoljan prema vama.

    Peto:
    Ne smete biti ni malovoljni. Dugačak je put naš i prepun napora i teškoća. Ko na takav put krene sa malo volje, taj će brzo svoju volju istrošiti, postaće bezvoljan, a takav, sigurno, do kraja puta neće stići. A narodu srpskom je potrebno da stigne do kraja, da pređe preko svih prepreka i teškoća. To može postići samo onaj koji ima mnogo volje. Zato se naoružajte voljom.

    Iz vaše vere, volje i odlučnosti treba da izrasta vaša snaga. Srbiju treba osloboditi, sjediniti, ponovo uzdići do slave i sjaja. Bez vas to niko ne može učiniti. Snažite se, jačajte se, čeličite se, s vama su nepobedivost, pravda i Bog, koji čine čuda kroz nosioce istine.

    Šesto:
    Morate biti junaci. Vi slušate od vaših starijih drugova o junačkim borbama i herojskim podvizima srpskih dobrovoljaca. Grudi vam se nadimaju pa bi da jurnete, nošeni mladalačkim burnim poletom, da pokažete kako i vi možete biti heroji i junaci. Ali, da se ne bi pogrešno razumeli kada govorimo o junaštvu, mi mislimo pre svega na ono najveće junaštvo: pobediti sebe. To junaštvo nije jedanput u godini dana, ili u mesec dana, nego stalno neumorno junaštvo, svakog dana i svakog časa. To je neprekidna budna straža nad svakom svojom rečju, svakom mišlju, svakim postupkom. Ako sebe pobedite, pobedićete sve protivnike srpskog naroda. Trudite se da takvi junaci budete.


    Sedmo:
    Vaš stav mora biti jasan. Pitaće vas mnogi: za koga ste? – protiv koga ste? – Vaš odgovor glasi: za srpski narod. – Za oslobađanje njegovo od crvenih tirana, za preporod njegov, za ponovno stupanje na napušteni hrišćanski i svetosavski put. A protiv svih onih koji sprečavaju i ometaju narodu našem da svoj put nađe. Ne mrzimo nikog, ali nas niko ne može sprečiti da svoj narod bezgranično volimo i da žrtvama svojim svom narodu izvojujemo ono mesto pod suncem Božjim koje on po vrednosti svojoj i po svem drugom zaslužuje.

    Osmo:
    Pitaće vas: ko je s vama, dobrovoljcima? Pa ko bi pre svega mogao biti sa ljudima dobre volje do li sam Svevišnji. Nisu li nebeski anđeli objavljivali rođenje Hristovo rečima: „Slava Bogu na visini i na zemlji mir među ljudima dobre volje”. Zato se trudite da budete doista ljudi dobre volje, jer dokle god takvi budete, imaćete moćni savez sa Bogom živim i nikakva sila neće vas uništiti. Božjom pomoću uvek ćete pobeđivati. Napustite li dobru volju, gnjev Božji izliće se na glave vaše i nikakvo oružje neće vam pomoći: bićete mleveni i satrveni. Nastojte zato da uvek ostanete dobrovoljci jer ćete samo tako biti u milosti Božjoj.

    Deveto:
    Znajte i zapamtite: vi ste so i videlo narodu svome u najtežim danima njegovim. Ne plašite se što vas je malo, jer sa malo soli mnogo jela može se začiniti, a sa malo svetlosti velike se prostorije mogu osvetliti. Zato ispunite sebe ljubavlju, naoružajte se verom u Boga i pravdu Njegovu, i sa mnogo dobre volje pristupite delu spasavanja srpskog naroda, istrajno vršite svoj posao. To je put i način da zračite blistavom svetlošću i rasterate tamu u koju je zapao narod srpski. Pobedite sebe, čuvajte stražu nad samim sobom da so u vama ne obljutavi, da svetlost vaša na zgasne. Budite svetli i čisti kao devojka, a neustrašivi i odvažni kao bujna planinska reka. Krv junačka, duša devojačka.


    Deseto:
    Imajte uvek u vidu da su dobrovoljci bili glavni instrument spasavanja srpskog naroda. Dobrovoljci su postali onda kada već skoro nikakve nade nije bilo, kada je izgledalo da srpskom narodu nema spasa i da je propast njegova neminovna. Žrtvama i naporima dobrovoljaca izvedeno je ono što se naziva „srpsko čudo” – srpski narod je otrgnut od ivice ponora. Na tom velikom delu dobrovoljci su prineli na žrtvu svoju najlepšu mladost, svoje najbolje drugove. Njihova žrtva naš je putokaz. Imajte ga stalno pred očima. Ako bi njih zaboravili neka Bog zaboravi na nas.

    Predstoji vam težak posao. Treba dovršiti započeto delo. Srpski narod je porobljen, rascepkan, stravično proređen. Po svetoj srpskoj zemlji besni divlja i neobuzdana tiranija bezbožnika. Sa raznih strana skupili su se zlikovci i ubice da istrebe sve što je srpsko. Naša Otadžbina je sunovraćena u ambis ponora, izložena neiskazanim patnjama i stradanjima. Otadžbinu treba spasavati, narod na pravi svetosavski put izvesti, treba ga iznutra obnoviti, povratiti mu snagu i zamah, učiniti ga onim što je bio. Velike napore i teške žrtve moraćete da uložite, vi srpski doborovoljci, da se to delo ostvari. Sudbina srpskog naroda je u vašim rukama.

    Zaboravite na sebe i svoje lične brige i nevolje jer su i suviše beznačajne prema nevoljama srpskog naroda.

    Svojom žrtvom iskupite bolji i siguran život srpskoj Otadžbini. Sve nade srpskog naroda vezane su za vas, ne izneverite ih.

    Tako vam Bog pomogao!
    Komandant, đeneral
    Kosta Mušicki, s.r.
    Izvor: borbazaistinu.rs


    Ljubav Ti i Ja!

Slične Teme

  1. Dinar - Istorija kovanja nase nacionalne valute
    By kosovka2 in forum Zanimljivosti
    Odgovori: 1
    Zadnji Post: 06.10.2018, 20:09
  2. NATO agresija protiv Srba
    By kosovka2 in forum Svet Oko Nas
    Odgovori: 1
    Zadnji Post: 02.10.2017, 21:48

Pravila Postanja

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •